Profeet Abraham heeft na zijn verblijf in Babylon (tegenwoordig Netanja in Palestina) veel plaatsen bezocht. Zijn eindbestemming was Damascus. Daar heeft hij veel mensen kunnen overtuigen van het bestaan van Allah en zijn geloof. Het aantal gelovigen in hem en Allah nam toe. Deze gelovigen werden de “natie van Abraham” genoemd.

Profeet Abraham had ooit zijn woord gegeven om tot Allah te smeken voor de vergeving van zijn vader omdat hij behoorde tot de aanbidders van vele goden. Tijdens zijn vertrek vanuit Babylon heeft hij zich deze belofte herinnerd en begon tot Allah als volgt te smeken:

“En vergeef mijn vader, waarlijk, hij behoorde tot de dwalende.”1

Profeet Abraham wist dat het niet mogelijk was om te bidden voor aanbidders van vele goden. Hij heeft dit toch gedaan, omdat hij zijn woord destijds had gegeven. Zijn smeekgebed is door Allah niet aanvaard en Allah heeft er als volgt op gereageerd:

“Het is de profeet en degenen die geloven niet gegeven om vergeving (bij Allah) te vragen voor de veelgodenaanbidders, zelfs als het een bloedverwant betreft, nadat voor hen duidelijk is geworden dat zij de bewoners van het Hellevuur zijn.”2

Abraham heeft de rest van zijn leven met Lot (neef van Abraham en tevens profeet), Ismaël (de oudste zoon van Abraham bij zijn vrouw Hagar) en Isaak (enige zoon van Abraham bij zijn vrouw Sara) doorgebracht. Allah heeft het volgende aangegeven over deze personen:

“En Wij maakten hen (tot) leiders. Zij leidden (de mensen) op Ons Bevel en Wij openbaarden aan hen om goede daden te verrichten, het gebed te onderhouden en de aalmoes af te dragen. En zij waren aanbidders van Ons (Alleen).”3

Allah heeft Abraham een boek met tien pagina’s gegeven. Na lang geleefd te hebben, is hij voor zijn dood vertrokken naar Egypte. Na zijn overlijden is hij -volgens bronnen- begraven in Haliloe’r-rahman, een plaats dichtbij Jeruzalem.

De kern van het geloof van Abraham was het geloven in het feit dat er maar een God is, Allah. Dit wordt ook tawhid genoemd. Helaas zijn deze uitgangspunten en dit geloof op den duur vervaagd bij de Arabieren en zijn ze gaan geloven in (stand)beelden. Het geloven in deze (stand)beelden was onderling heel populair geworden. Echter waren er een aantal mensen die wel hanifi waren (niet te verwarren met de volgelingen van de wetschool van het hanafisme, de hanefieten) en de fundamenten van hun geloof gebaseerd hadden op tawhid. 

Een Hanifi is iemand die afstand neemt van bijgeloof en ervan overtuigd is dat Allah één is (geloof in tawhid). Het begrip “hanifi” komt een paar keer voor in de Koran. Dit begrip is voornamelijk gebruikt voor Abraham om aan te duiden dat hij Allah zuiver en schoon aanbad,op een manier waar hij Allah als enige God aanbad zonder het associëren met andere partners.

Over het begrip hanifi zijn de volgende verzen te raadplegen:

“En wend jouw gezicht tot de godsdienst als een Hanief en behoor niet tot de veelgodenaanbidders.”4

“Vervolgens openbaarden Wij aan jou (o Mohammed): “Volg de religie van Abraham, als een Hanief.” En hij (Abraham) behoorde niet tot de veelgodenaanbidders.”5

Profeet Abraham wordt in de islam gerefereerd als de vader van de profeten. Zijn bestaan is het bewijs dat de islam de laatste vervolledigde religie is. Abraham had twee zonen, Isaak en Ismaël. Vanuit Isaak kwamen generaties voort met nobele profeten zoals Mozes en Jezus. Vanuit Ismaël kwam de allerlaatste profeet voort, namelijk Mohammed. Dus het is niet een willekeurige herder uit Arabië die plots met verzen aankomt, hij is een afstammeling van profeet Abraham. 

Als laatste is het niet onbelangrijk om te vermelden dat Abraham samen met zijn zoon Ismaël degenen zijn die als eerste de Kaaba hebben gebouwd.


 

 

Bronnen, noten en referenties

  1. De Heilige Koran, Ash-Shu-ara (De Dichters) 26/86.
  2. De Heilige Koran, At-Taubah (Het Berouw) 9/113.
  3. De Heilige Koran, Al-Anbiya (De Profeten) 21/73.
  4. De Heilige Koran, Yunus (De Profeet Jonas) 10/105.
  5. De Heilige Koran, An-Nahl (De Bijen) 16/123.