Zelfmoord is het ontnemen van je leven dat Allah heeft geschapen. Hierdoor wordt dit beschouwd als een van de grote zonden. Allah heeft het leven aan de mens gegeven en alleen Hij (de Almachtige) is gerechtigd om het te ontnemen. 

Zelfmoord was ook in de oude volkeren verboden. Metgezel Coendoeb bin Abdullah heeft het volgende overgeleverd; De verheven profeet Mohammed (vrede zij met Hem) heeft het volgende gezegd:

“Er was een man uit de Volkeren vóór jullie. Hij kon de pijn van zijn wond niet meer verdragen en heeft een mes gepakt en in zijn hand gesneden. Zijn bloed kon op de een of andere manier niet gestopt worden, waarna hij stierf.” Hierop zei de Verheven Allah: “Mijn dienaar heeft Mijn recht ontnomen aangaande het beëindigen van het leven, hierdoor verklaar ik hem het paradijs haram.”1

Tot slot is het lichaam de waardevolste toevertrouwing van de verheven Allah aan de mens. Dit lichaam moet beschermd worden totdat het ziel het lichaam verlaat zonder bemoeienis van de persoon zelf. Vandaar dat de mens tot het eind geduld moet tonen tegen de lichamelijke en geestelijke ziekten en kwalen. 

Dit is het doel van de islam. Anderszins de gedachte om met zelfmoord de wereldse problemen en kwalen op te kunnen lossen, zal hem nog zwaardere problemen en kwalen teweegbrengen in het graf en in het hiernamaals.

Het leven is zelfs in de zwaarste omstandigheden mooi voor diegenen die het kunnen zien. Zolang het ziel het lichaam niet verlaat is er hoop tot genezing door Allah. Na iedere nacht volgt er weer een dag. Na iedere moeilijkheid is er oplossing en een opluchting. Het zich richten tot Allah en het vragen van hulp aan Allah is het vragen naar oplossingen voor moeilijkheden en problemen. 

De Verheven Schepper zal oplossingen schenken vanuit hoeken waar men niet eens aan heeft gedacht of waar men het niet van verwacht. Zijn macht bestrijkt alles en wie op Hem steunt zal krachtiger worden.


 

 

Bronnen, noten en referenties

  1. Hadith, Bukhari, Sahih al-Bukhari, Enbua 50.