Het is een feit dat de wereld waarin wij leven niet alleen met onze vijf zintuigen waar te nemen is. De mens kan met zijn ogen enkel de materiële wereld zien, met zijn tong de verschillende smaken proeven, met zijn oren verschillende geluiden horen en met zijn neus verschillende geuren waarnemen. Echter gelooft de mens wel in heel veel dingen die hij niet met de vijf zintuigen kan waarnemen, zoals elektriciteit, zwaartekracht en stralingen (infrarood-, ultraviolet- en radioactieve stralingen). Dat deze krachten allemaal bestaan kan men dus niet ontkennen, ondanks dat deze niet met de vijf zintuigen waar te nemen zijn.

Sommige mensen die dit principe achterwege laten begaan een grote fout. Door te zeggen: “Ik geloof niet in datgene wat ik niet zie”, denken ze dat de bestaanswereld alleen uit materie bestaat die enkel waar te nemen is met de ogen. In verhouding zijn er veel meer dingen die in deze wereld niet te zien zijn dan de dingen die wel zichtbaar zijn. Zelfs onzichtbare creaties zoals verstand, fantasie en geheugen in het menselijk lichaam zijn in vergelijking met het zichtbare veel meer aanwezig. Zoals hierboven omschreven kan dus geconcludeerd worden dat er ook wezens bestaan die niet te zien zijn.

Van het ene orgaan in je lichaam kan niet verwacht worden dat het de functie uitvoert van een ander orgaan in je lichaam. Oren kunnen bijvoorbeeld niet de taak van de ogen uitvoeren. De mens kan met zijn ogen niet de smaak van eten proeven, de zang van een nachtegaal beluisteren of aan een roos ruiken. De ogen kunnen deze functies van andere organen niet overnemen. Het is dan ook vanzelfsprekend dat de ogen de functie van het verstand niet kunnen overnemen. Alles wordt dus gekoppeld aan het verstand. Het verstand zet alle waargenomen informatie van de organen om tot iets waarneembaars.

Het is algemeen bekend dat een kunstwerk van een kunstenaar te zien is met het oog. De bedoeling van de kunstenaar is dat zijn kunstwerk begrepen wordt met het verstand van de aanschouwers. Als het kunstwerk niet met het oog waar te nemen is of niet begrepen wordt, kan niet gezegd worden dat de kunstenaar niet bestaat, maar dat de aanschouwer de kunstenaar achter dit kunstwerk geheel of gedeeltelijk niet ziet. Net zoals in dit voorbeeld: iemand die dit geweldige universum oftewel kunstwerk aanschouwt, maar tegelijkertijd ook de kunstenaar ontkent, neemt afstand van kennis en verstand.