Shirk betekent ‘deelgenoot toekennen aan Allah’ en is het tegenovergestelde van Tawhid (Eenheid van Allah). Het is de grootste zonde in de islam, om aan Zijn attributen en daden deelgenoten toe te kennen; enkel Allah behoort aanbeden te worden.

“O mijn zoon, ken Allah geen deelgenoten toe. Voorwaar, veelgodendom is zeker een geweldig onrecht.” 1

“Waarlijk, Allah vergeeft niet dat er deelgenoten aan Hem worden toegekend, maar daarbuiten vergeeft Hij (alles aan) wie Hij wil. En degene die deelgenoten aan Allah toekent, verzint voorzeker een enorme zonde.” 2

Soorten Shirk

Shirk-i Istiklali (Aanbidden van goden naast Allah)

De meest openlijke soort van shirk is het aanbidden van hemelse creaties zoals de zon, de maan de sterren en de natuur. Omdat Allah buiten beschouwing wordt gelaten of omdat er een deelgenoot aan Hem wordt toegekend en aanbeden, wordt dit “shirk-i Istiklali” genoemd.

Shirk-i Teb’iz (Geloven in meerdere Goden)

Dit soort shirk houdt in dat er wel in Allah wordt geloofd, maar dat er met andere dingen een deelgenoot aan Hem wordt toegekend. Er wordt dus geloofd dat andere creaties ook goddelijk zijn en goddelijke kenmerken hebben. De Drie-eenheid, die in het christendom is ontstaan, is een voorbeeld hiervan. Want zij noemen profeet Jezus zoon en geloven dat de zoon en heilige geest net als Allah Almachtig en Alwetend zijn.

Shirk-i Takrib (Geloven in bemiddelaars naast Allah)

Hierbij wordt de Schepper van de werelden als één geaccepteerd, maar tegelijkertijd worden ook andere dingen zoals beelden aanbeden -zijnde als bemiddelaars- om dichter tot Allah te komen. Echter het aanbidden van deze beelden brengt de mens noch goeds noch slechts. Wasaniyya of heidenen (Boeddhisten), zijn de laagste en meest vernederende soort van shirk. Tijdens de opkomst van de islam was dit soort shirk over de hele wereld verspreid. 

Om deze reden wordt shirk in de Koran met meest vernederende woorden zeer vaak herhaald en is dit verdorven bijgeloof heftig verboden.

Een andere vorm van shirk is dat sommigen mensen als ‘God’ worden aanbeden. Zij laten de geboden en verboden van Allah achterwege en volgen die van hun eigen op. In de Koran staat vermeld dat de joden rabbijnen en de christenen de priesters als God toe-eigenen.

Deze soorten van shirk zijn in het volgende vers als volgt samengevat:

“Zeg (o Mohammed): “O lieden van het Boek, kom tot een rechtvaardig woord tussen ons en jullie; dat wij naast Allah niemand aanbidden en dat wij niets als deelgenoot aan Hem toekennen en dat wij elkaar niet als goden (ter aanbidding) aannemen naast Allah.” Als zij zich dan afwenden, zeg dan: “Getuig dat wij waarlijk moslims zijn.”” 3

De minst bekende shirk is het blindelings volgen van wat zijn ego en gevoelens begeren. In de Koran wordt immers het volgende verteld:

“Heb jij (o Mohammed) degene gezien die zijn begeerten als zijn god heeft genomen? Zul jij dan een zaakwaarnemer voor hem zijn?” 4

We behoren ons dan zeer oplettend te weerhouden van iedere vorm van shirk. De waarlijke eenheid kunnen we enkel op die manier bereiken.

Allah heeft in de Koran iedere vorm van shirk ten strengste verboden. In het bijzonder het aanbidden van beelden, planeten, krachten van de natuur, polytheïsme en de Drie-eenheid in het christendom. De Koran heeft de eenheid aan de mens gepredikt. Middels vele verzen uit de Koran is duidelijk gemaakt dat enkel Allah aanbeden moet worden en dat het nalaten van de bevelen van Allah en het volgen van de bevelen van een ander of het blindelings volgen van begeerten ook onder shirk vallen.


 


 

 

Bronnen, noten en referenties

  1. De Heilige Koran, Luqman (Luqman) 31/13.
  2. De Heilige Koran, An-Nisa (De Vrouwen) 4/48.
  3. De Heilige Koran, Ali-Imran (Imrans Mensen) 3/64.
  4. De Heilige Koran, Al-Furqan (Het Reddend Onderscheidingsmiddel) 25/43.